Our life

We never get what we want

We never want what we got

We never like what we have

We never have what we like

  Still we live

Still we love

Still we hope

This is life

دیگر به دنبال خواهد داشت ...

تو رو ..نوازشت رو..اینطوریه که لحظه ها بوجود میان لحظه هایی

پر از حرف...خدایا باتو ام....حواست کجاست؟!

دیگر این بار       مینویسم یک عهد

تا پر و بالی بیابم در خاک 

دیگر این بار شدم خسته از این نفس غبار آلوده

من ندانم که چرا ظلم کنم بر نفس خویش

لذت لهو و لعب آخر چرا باید بباشد در برم

کاش می شد قطره های باران    تشنه بودن را به سیراب شدن میل دهد

دیگر این بار     راه من راست شده با هر کژی

می روم تا برسم بار دگر

به دیاری که تلاطم کند آرامش چون رود روان

دل من پر درد است

کاش میشد اختری در اسمان نزدم بود

تا به چشمک زدنش خوش باشم

اینک ای سبز ترین رنگ امید

دست من را تو بگیر

می روم تا برسم     به دیاری که پر از یاس و اقاقی باشد

دست من را توبگیر

دیگر این بار     می نویسم یک عهد      نزد خود پنهان کن

که  پرستو بشوم بال زنم

بر نیستان پر از مهر و وفایت...معبود

گر صدای بی صدایی های من

شیشه ی حساس احساس تو را

ذره ای هم لرزاند

تو بدان قصدمن از آن این است

که بگویم:آری

من به یادت مردم.
                           

گر نبودم ذره ای آزردت

تو بدان گرچه نباشم اما

دلم از قلب تو حساس تر است

من ز دوری تو در غم مردم.

پی نوشت :باورم هست اگر می گویی :که به تنهایی باد و به تنهایی

 شب .همه شب در غم هجران خودت می سوزی.    S.B

من نه از جنس بلور من نه از جنس حیات

من همانم که خدا می داند

گه پر رنگ و جلا

گاه غرق در بی رنگی

هر چه باشم هستم زندگی مال من است

این دگر باک ندارد که تو یا دیگر کسان

از من و خاطره هایم نشکفی....

غم غنیمت شمرم بهتر از تنهاییست

ولی اکنون که غبار آلودم در رگ و ریگ جهان

پر ز گناه....آه....آه....آه....

لولو اشک ترم از چه دلتنگ شدی؟که چنین می باری؟

دل ز خود سوخته ای؟! که در این من به فلک آمده ای؟

چه کنم آری بی سر و پا بودم...پر ز گناه...آه.....آه..آه..

تو نبار من که خود می دانم

دل این خفته ی من در ظلام الذنوب...غرق بیداری هاست...

چه کنم.............

جای رفتن کو؟               در بازگشتی هست؟        در برایم بگشایند آیا؟

من ندارم ارزی   که بدم زیر پا.................

می نویسم یک چند....لولو اشک ترم آرام باش..

گر گناه آلودم           گرپر از رنگ و ریا       تو به از من بودی.................

                                 پس نترس از ایام....

که خدا عاشق توست

من که خط خورده ی این شومی هام         تو رو خط خواهم زد               تا تو ازکی مانی

لولو اشک ترم      دیده ی براقم        

 پلکها میبندم تا نبینی چیزی که نویسد اختر کز برایت شوم است..پیش درگاه خدا....

                              لولو اشک ترم آرام باش...

 با توام عموی خوب خودم..                                      

 مه آلود نظاره گر روزی دیگر می شوم نام تو مرا شبها آرام میکند

 کابوس هایم کم شده...دیگر نیلوفر آبی کنج اتاق دلم نگران بی آبی

 نیست چون من دیرگاهیست با نم نم ملکوتت آبش می دهم روزها

 چقدر قشنگ شده اند...اکنون صدای اذان گوشم را نوازش میدهد

میروم تا بار دیگر دستان سبزم را درآسمان آبی ات به انتظار بنشانم...

پی نوشت: الا به ذکر الله تطمئن القلوب...

دلم برای مادرم پدرم تنگ شده...دلتنگی...چه واژه ی عمیقی...ای روزها درخودم فرو رفته ام بی گدار از این سو به آنسو رفتنم نیست...میل به زیستن ان هم اینگونه تهی از تو کم شده...

می خواهم به دنبال پرپرواز باشم در خواب یا در بیداری فرقی ندارد..پرواز زیباست...از این سوی فلک به آن سو وقتی تو بالای سرم باشی ..تنهایم مگذار میدانم تنهایی واژه تکراری ست که دیرگاهیست بر لبانم جاریست..

برایت خواهم نوشت هرشب یک سطر منتظرم باش...

پی نوشت: زندگی شاید صدای گریه ی کودکانه من و توست شاید شادی بعد از کریه ....زندگی همین است من و تو...چشمانت را باز کن...

می خوام یاد بگیرم حتی اگه یه دنیا حرف منو کمرنگ کنه برای خودم پررنگ باشم برای مادرم...پدرم...برای کسانی که از اوج گرفتنم لذت می برنند برای کسانی که نگرانم هستند...چقدر انگیزه های زیبایست...حالا می فهمم که چه راحت میشه از کنار چیزایی که مارو بی خودی درگیر می کنن بگذریم واز یه نقطه ی دیگه زندگی رو ببینیم...آره یه جای مثبت...یه نقطه مثبت...

وقتی غم رفتنیه خمگین بودن به شادی بعدش میارزه..آدمها همینن ...گاهی شادشاد و گاهی...

می خواهم برای خودم زندگی کنم آن وقت دیگر رفتار دختر همسایه برایم مهم نیست ...تو هم امتحان کن...زندگی بیشتر از اینها میارزد...هر روز زیباتر از همیشه...  

گفتمش بی تو چه باید کرد عکس رخساره ی ماهش را داد

گفتمش مونس شبهایم کو تاری از ذلف سیاهش را داد

وقت رفتن همه را میبوسید بر من از دور نگاهش را داد

یادگاری به همه داد بر من انتظار سر راهش را داد

شاید دوباره احساسی آمده

شاید صدای دلم در آمده

شاید هنوز آدمی هست که به شوق دیدنش                                    قلم در دست خط خطی کنم این دفتر بی روح را

دلم برای بودنت تنگ شده است

چشمانم را میبندم تا تو را بیاد آورم

میدانی اینجا با تو بودن برایم آرزوست...

                                                                         پی نوشت:چتر هایم بسته اند دیرگاهیست که قحطی آمده اما پلکهایم هوس چتر بازی دارند ....

every night in my dreams

i see you i feel you

that is how i know you go on

 far across the distance

and spaces between us

you have come on to show you go on

near, far,where ver you are

i belive that the heart does go on

once more you open the door

and youre here in my heart

and my heart will go on and on

love can touch us one time

and last for a life time

and never let go till were gone

love was when i loved you

one true time  i hold to

in my life well always go on  

near, far,where ver you are

i belive that the heart does go on

once more you open the door

and youre here in my heart

and my heart will go on and on

youre here,theres nothing i fear

and i know that my heart will go on

well stay forever this way

you are safe in my heart

and my heart will go on and on

my mother i love you and i need you,even tough

i love you and i need you,even tough

i may at times have made you tear your hair

i set myself apart,bet even so

your presence and your loves are always there

you are my jail cell and ten-ton door

that keeps me from just being who i am

and so i pound the walls and go to war

ramming all the rules that i can ram

yet though i mast rebel,all the while

i know your love,s the ground on wich i stand

i wait upon the flash of your pround smile,my mother

and twist inside at every reprimand

i,m sorry for the times i,ve caused you pain

after these brief storms,love will remain